Inspraak over de Wmo door Cor van Drongelen bij de commissie Zorg op 21 maart 2007:

Geachte wethouder, geachte leden van de commissie Zorg,

Als bijlage ziet u een afdruk van de poster van de winteracademie januari 2007 van het Mozeshuis: Mazzel en Sores, ofwel over de zorg voor jezelf, elkaar en de omgeving. Het geef te een mooi beeld van het verleden en de toekomst door de ogen van veel huidige WMO gebruikers. De Wet van de Caritas wordt in ere hersteld, de Wet van de Maatschappelijke Onrust, Onmacht, en Ongehoorzaamheid, idem dito.

Dit kan geen toeval zijn!

In januari trad de WMO in werking en feitelijk zou er op 1 januari ook 1 patiënten en consumentenorganisatie moeten zijn.

Dit laatste is nog niet het geval en als het aan een groot aantal patiënten en consumenten ligt zal die er ook niet komen op de manier waarop die ene organisatie waar de politiek én ambtenarij zo’n fiducie in hebben er uit zou moeten zien. Ambtenaren moeten niet denken voor gebruikers, ambtenaren moeten leren te denken mét en luisteren náár gebruikers. Zo ook de politiek.

Volgens de ambtenaren zou 1organisatie gemakkelijker zijn om mee te onderhandelen. Gezien de lijst van ambtenaren die inmiddels werkzaam zijn bij de dienst Zorg en samenleven 99 in totaal is het toch een fluitje van een cent om die vier clubs te controleren (het zijn er inmiddels 3) en als u lang genoeg wacht lost het zich vanzelf wel op. Het ambtelijk DMO apparaat bestaat uit 22 projectleiders, 5 managers, 1 directeur en verder “gewone” medewerkers met een specifieke naam. En dan hebben we het nog niet over het aantal WMO ambtenaren in de stadsdelen die nu het werk van organisaties lijken over te nemen. Het lukt het management WMO niet om een eenduidige uitstraling in de stadsdelen te krijgen, daarom geven we de loketten een kleedje met hetzelfde logo, zodat de gebruiker er over kan struikelen is er wel een gezicht, ongeacht wat de burger er van vindt. En hoe dan ook die ene patiëntenorganisatie moet er komen. Is dit gewoon een machtsspel? U accepteert blindelings dat de stadsdeelvoorzitters eigen beleid mogen uitvoeren. Daar heeft u geen zeggenschap over! De 4 cliëntvertegenwoordigende organisaties kunt u gemakkelijke aan. U beschikt over het geld en de goedertierenheid om het te geven of te stoppen. Kennelijk wordt daar de frustratie op bot gevierd. Maar de inspraak van gebruikers wordt gemakshalve vergeten!

En als die gebruiker al te kritisch is voelt de ambtenaar zich geschoffeerd.

Jaren geleden kreeg de huidige directeur van SGOA, ooit leidinggevend ambtenaar, door mevrouw Belliot ingefluisterd dat hij ervoor moest zorgen dat de vier Amsterdamse organisaties een club zouden worden, hetgeen nog niet is gelukt.. Of de patiënten, consumenten verenigd en onverenigd het hiermee eens waren kwam niet in de hoofden op, immers de patiënt zag men nog steeds niet als mondig. Nu wordt er gedreigd met intrekking van subsidie, een laatste machtsmiddel dat tegelijkertijd uw onmacht laat zien. Ik heb u al eerder gevraagd waarom geen enquête of onderzoek onder de aangesloten lid organisaties gedaan om te vragen wat zij willen. Oud en fief, jong en gehandicapt, verslaafd en gek worden bij elkaar in een grote meltingpot gestopt, deksel erop, laten ze het maar uitknokken. De sterkste zal winnen en de gebruikers worden tegen elkaar uitgespeeld. Wordt er dan nog gekeken naar kwaliteit? Naar eigenheid. Wordt daar nog respect voor opgebracht? Bent u op de hoogte van wat er met de gebruikers gebeurt. Ik denk van niet.

U bent op zoek naar allochtonen en andere moeilijk bereikbare groepen, zoals u die noemt. Ik kan ze u aanbieden op een dienblad,omdat ze wel degelijk betrokken zijn bij de WMO In 2 stadsdelen worden al druk voorlichtingsbijeenkomsten georganiseerd voor en door allochtonen en autochtonen. De directeur van het APCP is een allochtoon. Zeer gerespecteerd door de aangesloten lidorganisaties, wij kiezen voor haar om haar kwaliteit, kennis van zaken, capaciteit, empowerment en invoelend vermogen.

De houdbaarheidsdatum van dit ambtelijk apparaat is overschreden als u doorgaat op de ingeslagen weg. Politiek ben ik me langzaam maar zeker dakloos gaan voelen omdat ik het gevoel krijg te leven in het land van de ziende blinde en de horende doven,daar is geen plaats voor de eigenheid van cliënten, patiënten en gebruikers van  de wet maatschappelijke onmacht, onrust en ongehoorzaamheid.

Het Tv-programma Barend en van Dorp liet halverwege de uitzending een jonge Surinaamse vrouw altijd even roepen "Hallo wakker worden, bent u er nog?”

Hoe is dat met U?

Cor van Drongelen, Multiculturele organisatie De Brug